Çocuktuk biz, yamalı elbiselerimizden dökülen yağmur taneleriyle büyürdü çiçekler.Zaman biz göz açıp kapayıncaya dek sürgün hayatımızın tutsaklığında nefes alırdı.Papatyalar büyütürdük küçük bahçemizin güneşe açılan penceresinde,duvar diplerinde dururdu kırık oyuncaklarımız,oyunlar oynardık onlarla,kiminin elleri olmazdı,bazılarının bacakları,hayal etmeyi böyle öğrenmiştik,sıvası dökülen boyasız duvarların gölgesinde elleri olmayan,yürüyemeyen birer çocuktuk…

Aşk’ı biz fark etmeden oyunlarımıza aldılar, bu yeni oyuncağı tanımamıza fırsat vermediler, ama her oyunda en güzel oyuncak saydılar…düşleri kilitledik bir gece vakti annemizin sandığına,eski ve kırık oyuncaklarımızı da,bir tek aşk kaldı geride bir tek o kaldı oyunlarımızda…dağlarda yaşardı özlemimiz,vurulan ama çığlığı duyulmayan kardelenlerle çoğalırdı öfkemiz,bir yanımızda dilsizlik bir yanımızda acıyla büyüdük…

Papatyalarımız duvar diplerinde tanıdık sonbaharlara yenik düşerken mevsimsel yalnızlıklara boyun eğdik…bütün nehirlerini taşıdık yeryüzünün,kavgalarımız en çok bu yüzden yenik düştü hayata,biz yaşatmayı sevdik,yaşamayı değil…unuttuk bize verilen bu yaşamın anlamını,yaşamadan unuttuk…kırmızı rujlu,sisli sokakları ve olmayan ışıklarıyla bu büyük kentte vurularak kaybolduk…

Oyuncaklarımız eski bir masalda tek kahraman olurken, biz aşkı bu büyük kentte yitirdik…

Bir zamanlar aşk’tık…





Bu Yazı 121  Defa Okundu.

vestanbul   : # 1 KAÇAKÇILARA BÜYÜK DARBE Papatyalarımız duvar diplerinde tanıdık sonbaharlara yenik düşerken mevsimsel yalnızlıklara boyun eğdik?bütün nehirlerini taşıdık yeryüzünün,kavgalarımız en çok bu yüzden yenik düştü hayata,biz yaşatmayı sevdik,yaşamayı değil?unuttuk bize verilen bu yaşamın anlamını,yaşamadan unuttuk?kırmızı rujlu,sisli sokakları ve olmayan ışıklarıyla bu büyük kentte vurularak kaybolduk? 21 Şubat 2010 Pazar, 10:02

vestanbul   : # 2 KAÇAKÇILARA BÜYÜK DARBE Papatyalarımız duvar diplerinde tanıdık sonbaharlara yenik düşerken mevsimsel yalnızlıklara boyun eğdik?bütün nehirlerini taşıdık yeryüzünün,kavgalarımız en çok bu yüzden yenik düştü hayata,biz yaşatmayı sevdik,yaşamayı değil?unuttuk bize verilen bu yaşamın anlamını,yaşamadan unuttuk?kırmızı rujlu,sisli sokakları ve olmayan ışıklarıyla bu büyük kentte vurularak kaybolduk? 21 Şubat 2010 Pazar, 10:02

Giris Yap | Kayıt Ol